Mijn bore-out verhaal
09 juni 2021 
5 min. leestijd

Mijn bore-out verhaal

De weg naar een Bore-out

Ik heb mogelijk door de jaren heen wat signalen gemist wat betreft de mogelijke aanleg richting mijn eigen Bore-out. Ik ben in de kern gepassioneerd en creatief met een talent voor alles wat met persoonlijke ontwikkeling te maken heeft... Op mijn CV lijk ik een jobhopper, maar dit is altijd puur een contract verhaal geweest (de arbeidsmarkt hield op een gegeven moment op met het verstrekken van permanente contracten). Ergens goed ook! Vaak was de 2 of 3 jaar grens ook precies het punt waar het werk eenvoudig werd en ik op routine ging draaien.

Ook koos ik altijd voor stabiliteit boven werkgeluk. Dit zorgde ervoor dat ik buiten het werk, als tegengewicht, altijd wel aan het fantaseerde over zelfvoorzienend te zijn. Dus graag iets willen en er niet al te veel mee doen… Stabiliteit boven geluk kiezen zeg maar. Er is niks mis met veilige keuzes, maar als het ten koste gaat van de kwaliteit van je leven, dan zou je tóch eigenlijk andere keuzes moeten maken, nietwaar?

Waar het begon

Ik ga hier niet mijn hele leven neerschrijven, maar ooit ben ik van een aantal jaar callcenterwerk bij een gemeente komen te werken. Ik kwam in een baan terecht waar ik wel zingeving uit kon halen. Dus na 5 jaar bikkelen voor een laag salaris (elke dag met mijn ziel onder mijn arm, bijna overspannen geraakt) op een callcenter, moest ik ineens onthaasten in een baan waar ik ineens bijna het dubbele aan salaris kreeg. 

JA onthaasten, want het was een geheel andere omgeving met een ander tempo. Van telefoonverkeer wat aanhoudend aan de lopende band voorbij kwam naar werk waar je eigenlijk de vrijheid had om je eigen werktempo en invulling te bepalen. Van boven- naar onderdruk zeg maar. 

Ook had ik in mijn ‘callcenter tijd’ chronisch het gevoel mijn ei niet kwijt te kunnen wat betreft mijn pakket aan vaardigheden… Iets wat later ook weer naar boven kwam na een aantal jaar van werkzaam zijn als consulent.

Van avontuur naar routine

Ik startte en kreeg een kans om als werkconsulent aan de slag te gaan. Een uitdaging want een inwerkprogramma was er niet echt en ik had bovendien nul ervaring en weinig kennis van het sociaal domein. Qua kennis kwam er veel op me af, qua vaardigheden die nodig zijn om goed en oprecht contact te maken met mensen en hun te ondersteunen in hun ontwikkeling zat het wel goed… Tja, ontwikkeling in een beroep waar dienstverlening voorop stond… Een hint die ik pas veel later op pikte, maar hier kom ik nog op terug.

Ik leerde veel in een korte tijd, maar leerde soms ook pas nieuwe dingen als ik ergens tegenaan liep. 

Ja en dan, op een gegeven moment, beheers je de hoognodige kennis en draai je een caseload een stuk makkelijker. Je wisselt eens van team, maar in de kern blijft het werk hetzelfde en het werd steeds meer een routine

Corona hielp ook niet

Na 4 jaar en een beetje startte ik begin 2020 bij een nieuwe afdeling, wederom als consulent, middenin de Corona tijd die op volle gang was. Middenin een tijd waar ik dan ook vanaf dag één moest thuiswerken en de functie waar ik ‘ja’ tegen had gezegd, niet meer de vorm had zoals het ‘normaal’ had moeten zijn.

Er ontstonden gevoelens van teleurstelling, gevoelens van onzekerheid want de nieuwe afdeling bracht nieuwe kennis met zich mee. Geen strak inwerkprogramma, geen structuur en erg zoeken naar een manier om mijn weg te vinden. Het thuiswerken was niet voor mij. Mijn thuis was geen thuis meer want het was een werkplek geworden. We moesten veel meer via telefoon doen en ik was juist zo blij van mijn callcenter verleden verlost te zijn…

Ik werd lichamelijk zwaarder, maar geestelijk werd het ook zwaarder. Mijn werkplezier en productiviteit nam af. Ik werkte minder uren en voelde mij schuldig en schaamte me dat ik minder uren werkte, maar wel een full-time salaris genoot. Het ontbrak chronisch aan het gevoel van voldoening. Ik was constant moe en werd al heel lang wakker met een naar gevoel in mijn buik wat ik als ‘tegenzin’ bestempelde.

En ik kreeg ook nog eens een contract voor vaste dienst… Ik was leeg en mijn ambitie voor op en buiten het werk  was inmiddels bijna in zijn geheel verdwenen.

Een schilder moet schilderen

Ja, een schilder moet schilderen. Dat was het gevoel wat ik had: ik schilderde niet meer. Er kwam inde laatste twee jaar niets creatiefs meer uit mijn handen noch uit mijn geest. Ik verdoofde de pijn door weg te vluchten in gamen en streamen, waar ik eigenlijk mijn ‘demonen’ had moeten verslaan. En tijdens het gamen voelde ik mij vaak dan weer schuldig omdat ik ook iets creatiefs had kunnen doen… Fuck! 

Begrijp me niet verkeerd, gamen is leuk! Waar sommige mensen een avondje of zelfs weekendje Netflixen, speelde en streamde ik games. Tijdens dat streamen had ik ook contact met andere mensen en was ik ook enigszins sociaal actief. Ook daarin bleef ik het verlangen hebben om met al mijn people en coaching skills iets neer te zetten in de wereld. 

Dit laatste bleef een fantasie waar ik geen idee had hoe de fantasie om te zetten naar iets tastbaars. Dit gaf mij het gevoel nog steeds mijn plek op de wereld niet gevonden te hebben.

Het kon niet langer doorgaan

Eerlijkheid is een belangrijke kernwaarde… Ik vond dat ik hulp moest gaan vragen. Inmiddels liep ik al maandenlang rondjes in mijn hoofd en liep iedere keer stuk. Hierdoor heb ik op de deur van mijn leidinggevende geklopt en in zijn geheel aangegeven hoe ik erin zit en er voorsta. Ik had al een goede band met haar dus dit maakte het een stukje makkelijker.

Inmiddels had ik al wel mijzelf met een Bore-out gediagnosticeerd... Na onderzoek ontdekte ik ook dat weinig mensen/collegae bekend zijn met wat een Bore-out is. Terwijl de symptomen gelijk zijn aan die van een Burn-out, wordt een Bore-out nog steeds een stuk minder serieus genomen.

Er was volledig begrip en dat was fijn. Ik kreeg ook na wat gesprekken de ruimte om coaching aan te vragen. deze coaching hielp mij omdat ik weer geprikkeld werd om over bepaalde dingen na te denken, maar ook concreet te maken. Ook werd intern loopbaancoaching beschikbaar gesteld om zo de meest passende plek voor mijzelf te vinden. Dit laatste traject is recent van start gegaan.

Ook het inschrijven op de ACT (Acceptance and Commitment Therapy) opleiding gaf weer wat extra vonken om het vuur weer te laten laaien. Het starten van deze site, het bouwen aan de website en het produceren van content doet de creatieve kant weer oplaaien en dat voelt goed!

Wat heb ik nu geleerd?

Het ondernemen van activiteiten waar ik energie van kreeg en geprikkeld worden mijn vaardigheden weer in te zetten… heeft stapje voor stapje mij weer teruggeleid naar mijn eigen kracht. Ook het oppakken van dingen/activiteiten die ik in het verleden had laten liggen voelen goed.

Maarrrrrrr dit allemaal kwam met name door het loslaten van de overtuiging dat ik mijn problemen zelf moet oplossen. Het aanvaarden dat de weg terug naar mezelf sneller gaat met het vragen om en ontvangen!

Zoals eerder geschreven: een Bore-out ? is een call-to-action… Vind jouw manier om weer in actie te komen, ook als het maar een klein stapje is!

Over de schrijver
Ervaring met allerlei facetten wat betreft communicatie tot aan persoonlijke en spirituele ontwikkeling. Van Academisch en NLP coach tot Acceptance & Commitment Therapy (ACT). Dit alles met een licht en nuchter sausje van spiritualiteit.
Reactie plaatsen